Kiedy maluch zaczyna „wyrzucać” drzemki
Mówi się, że w życiu rodzica jedyną stałą jest zmiana. I choć wiemy to w teorii, praktyka zawsze potrafi nas zaskoczyć. Leon skończył niedawno trzy miesiące i – wierzcie lub nie – dokładnie dzień po tej małej „rocznicy” świat zaczął wyglądać inaczej.
Małe kroki, wielkie zmiany
Obserwowanie rozwoju niemowlęcia to fascynujący proces. Nagle zauważasz, że te małe rączki, wcześniej raczej przypadkowe w swoich ruchach, zaczynają świadomie zaciskać się na ubraniu czy zabawce. To jeszcze nie jest pełna precyzja, ale widać tę ogromną pracę i skupienie, by zapanować nad ciałem.
Jednak to nie nowe umiejętności motoryczne wywołały u nas największe poruszenie, a... harmonogram dnia.
Wielki popłoch w krainie drzemek
Kolejną rzeczą, w której nastąpiły zmiany, są drzemki. Odniosłam wrażenie, że mój mały człowiek podjął decyzję o „wyrzuceniu” jednej z pięciu drzemek, które do tej pory dawały nam poczucie stabilizacji.
Co na to rodzice? Krótko mówiąc: popłoch!
Zaczyna się matematyka wyższa i ciągłe analizowanie:
„Skoro teraz prześpi od 12:00 do 14:00, to kolejna drzemka wypadnie o tej i o tej... a wtedy kąpiel przesunie się na...”
I tak w kółko. Próbujesz uśpić dziecko o stałej porze, liczysz na chwilę dla siebie, a tu klops! Maluch ani myśli o spaniu, a Twój misterny plan na zjedzenie ciepłego obiadu właśnie legł w gruzach.
Lekcja odpuszczania
Etap przejściowy to wyzwanie dla każdego rodzica. Często wpadamy w pułapkę, próbując za wszelką cenę utrzymać stary rytm. Efekt? My jesteśmy sfrustrowani, a dziecko – czując nasz opór – staje się jeszcze bardziej marudne.
Dziś już wiem, że moje „gdybanie” i próby zaklinania rzeczywistości nic nie zmienią. Leon sam zdecyduje, kiedy potrzebuje snu, a ja muszę się po prostu dostosować. Ten moment po trzecim miesiącu jest przełomowy dla obu stron.
Rodzic uczy się maluszka, a maluszek życia
Nieważne, czy to Twoje pierwsze dziecko, czy kolejne – każda taka zmiana budzi konsternację. Musimy pamiętać o jednym: rodzic to też człowiek. My też mamy prawo czuć się zagubieni i my też, tak samo jak nasze dzieci, musimy uczyć się wszystkiego od nowa przy każdym kolejnym skoku rozwojowym.
W tym duecie proces trwa równolegle: Maluszek uczy się życia i świata, a rodzic uczy się tego konkretnego, małego człowieka.
I choć obiady czasem stygną, a plany się sypią, to właśnie w tym wspólnym dostrajaniu się tkwi całe piękno rodzicielstwa. ♡
Komentarze